تاریخچه کارت ویزیت

کارت ویزیت به شکل کاغذ و جوهر از قرن هجدهم در فرانسه بوجود آمد و خیلی سریع در سراسر اروپا و بریتانیا رواج یافت.

کارت ویزیت ساده اسکار وایلد 1897. این کارت نام شخص را در حین سفر بعد از آزادی از زندان نشان می دهد.

منبع تصویر: Wiki Commons

در قرن نوزدهم و بیستم کارت ویزیت وسیله جانبی ضروری در زندگی طبقه بالای جامعه در بریتانیا، اروپا و شرق ایالات متحده بود. گرچه کارت ویزیت در ابتدا کارتی ساده و بدون تزئین برای اعلام ورود یک شخص بود،اشراف زادگان ویکتوریایی (1901-1837) از طرح های کارت ها و قوانین مربوط به استفاده از آنها بهره ی زیادی بردند. پیدایش فناوری های جدید چاپ امکان طراحی کارت های رنگی و تزئینی را فراهم کرد که با احساسات "فزون طلب" اواسط تا اواخر قرن نوزدهم سازگار بودند. در اوایل قرن بیستم با رواج کارت پستال، کارت ویزیت از رواج افتاد وطرح های ساده و ساختاری تر جای طرح هایی با تزئینات ویکتوریایی را گرفت.

اولین کاربرد کارت ویزیت یا حداقل چیزی شبیه به کارت ویزیت به دوره ی مصریان باستان بازمی گردد که آجرهای سرامیکی در معابد خود قرار می دادند. این اجرها نام و عنوان صاحب معبد را نشان می دادند.کارت ویزیت به شکل کاغذ و جوهر از قرن هجدهم در فرانسه بوجود آمد و خیلی سریع در سراسر اروپا و بریتانیا رواج یافت. کارت ویزیت به سرعت به ابزار اجتماعی ضروری برای طبقه ثروتمند و مرفه تبدیل شد و از آن به مثابه ابزاری مفید و نمادی از موقعیت اجتماعی استفاده کردند. وقتی افراد به خانه ی دوستی می رفتند کارت خود را آنجا می گذاشتند که نشانه ای از سپاسگزاری از مهمانی، اظهار همدردی با بیمار، یا برای سلام رساندن به یک دوست بود. اگر گیرنده ی کارت "در خانه" نبود، خدمتکار کارت ویزیت را دریافت می کرد یا کارت را در سینی نقره ای در سالن ورودی قرار می دادند. در عصر ویکتوریا یک سینی پر از کارت ویزیت همانند یک رسانه اجتماعی امروز بود. غالبا کارت افراد ثروتمندتر یا بانفودتر را به عمد روی بقیه می گذاشتند تا بازدیدکنندگان بعدی تحت تاثیر قرار گیرند.

منبع تصویر: انجمن باستان شناسان آمریکا

آداب ویکتوریایی در مورد دادن و قبول کارت ویزیت مجموعه ای از قواعد پیچیده و درهم تنیده را دربرمی گرفت؛ رفتار خلاف این قواعد ممکن بود خودکشی اجتماعی تلقی شود. در سنت گذشته برای زنانی که از طبقه اجتماعی بالایی بودند دادن و قبول کارت ویزیت یک الزام بود، هرچند که این زنان می توانستند کارت ویزیت شوهرشان را همراه با دو کپی از کارت ویزیت خودشان به ارباب خانه بدهند (یکی برای ارباب و دیگری برای بانوی خانه). اگر دعوتی در زمان درست و در شرایط مطلوب با کارت صورت می گرفت، اجابت می شد. چنین ملاقات هایی کاملا رسمی بود و معمولا بیست دقیقه گفتگوی مودبانه بود که در زمان معین در اواخر صبح یا اوایل ظهر انجام می گرفت. وقتی دعوتی صورت می گرفت، انتظار می رفت در مقابل نیز دعوتی انجام گیردو این روند به همین شکل ادامه می یافت.

گاهی روی کارت پیام کوتاهی نوشته می شد تا منظور از ملاقات مشخص شود. ممکن بود بانویی ساعات ملاقات فصلی اش را روی کارت بنویسد، یا زمان معینی را که چای سرو می شد، اضافه کند. پیام های رمزی با تا کردن گوشه کارت داده می شد: یک گوشه برای اظهار همدردی بود، گوشه دیگر برای پیام تبریک بود. قواعد تا کردن گوشه گاه گاهی تغییر می کند و در پایان قرن نوزدهم تا کردن گوشه کارت منتفی شده بود.

نوشته های مربوط به تاریخ کارت ویزیت چندان به کار هنری که روی کارت ها صورت می گرفت و بر مبنای قواعد اجتماعی حاکم بر استفاده ی آنها بود، نپرداخته اند. اما خود کارت ها بخش جالبی از تاریخ هستند و ارزش ها و فناوری های در حال تحول زمان خود را بازتاب می کنند. طرح کارت های ویزیت اواخر قرن هجدهم و اوایل قرن نوزدهم بیشتر مینیمال بود. این کارت ها معمولا نام شخص را روی کاغذ سفید یا کرم رنگ بدون هیچگونه تزئینی نشان می دادند که با دست نوشته می شد. این کارت نسبت به کارت های باشکوه دوره ی ویکتوریا کوچکتر و باریکتر بودند، زیرا اطلاعات کمتری رویشان نوشته می شد و بدون تزئین یا با تزئینات اندک بودند. با این حال، با پیدایش طبقه ی ثروتمند جدید و پیشرفت فناورهای صنعت چاپ، کارت های ویزت با تزئینات زیاد متداول شد.

کارت های ویزیت عصر ویکتوریا بزرگ بودند و اغلب تزئینات زیادی داشتند، معمولا اسامی روی انها به جای دستنویسی چاپ می شد. کارت خانمها تقریبا مربع شکل و بزرگ بود، اغلب در ابعاد 3 × 2.5 اینچ. کارت آقایان کوچکتر و بیشتر مستطیلی شکل بود تا در جیبشان جا بگیرد، اما خانم ها بیشتر کارت را در کیفی می گذاشتند که از نقره، لاک لاک پشت دریایی، عاج یا صدف مروارید ساخته می شد. بیشتر کارت ها نام و عنوان شخص را نشان می دادند، گاهی نام خانه یا ناحیه نیز نوشته می شد. اختراع کرومولیتوگرافی (کلیشه یا چاپ سنگی برای عکس رنگی) امکان چاپ کارت هایی با عکس رنگی و تزئینات را فراهم کرد. تصاویر رمانتیک و نوستالژی متداول شد که بیشتر تصویر فاخته، زنان جوان، بچه گربه، قلب، یا دست های ظریف به شکل تمام رنگی بود.

لیتوگرافی پیشرفته امکاناتی را در چاپ پدید آورد. لیتوگراف به جای اینکه چوب یا فلز را تنظیم کند و با محدودیت های چاپگر چاپ مسطح محدود شود، توانست آزادانه با دست روی سنگی که چاپ از روی آن صورت می گرفت، طراحی کند و بنویسد. این امکان جدید باعث پیدایش سبکی از چاپ شد که هرگز قبل از آن دیده نشده بود و همه ی قواعد قبلی درباره ی طراحی و چاپ، حداقل به صورت موقتی، کنار گذاشته شد. چاپگرهای چاپ مسطح که کارشان با لیتوگرافی تهدید می شد و شاید اندکی به این فناوری  حسادت می ورزیدند، کم کم جنبشی را شروع کردند که چاپ هنری نامیده شد. به خاطر رقابت با لیتوگرافی، چاپگرهای چاپ مسطح از رنگ های شفاف، طرح های پرزرق و برق حروف، و توهمات نورانی استقبال کردند. خط خمیده ترفند امضای چاپگر هنری بود، که در آن خطوط بلندی که در گذشته به معنی چاپ یک خط راست بلند بود، خمیده می شد و به شکل پیچ و خم های شگفت انگیزی درمی آمد، سپس با زحمت و حوصله زیاد در صفحه ای که روی بخش زیرین پرس قرار داشت، چیده می شد. همه ی این روش های جدید و جالب چاپ همراه با فرهنگ علاقه به تزئین موجب شد کارت های ویزیت بسیار پرزرق و برق باشند. این کارت ها علاوه براینکه عجیب و غریب و تمام رنگی بودند، با لبه هایی آذین شده، حاشیه دار، لبه های گلدوزی شده با دست و لبه های دوخته شده با روبان بودند که گاهی عکس هم به آنها ضمیمه می شد و حتی درپوشی داشتند که وقتی کنار زده می شد، نام یا پیام زیر آن مشخص می شد.

نمونه ی دیگری از کارت های رنگی با تصویر استاندارد دوره ویکتوریا، این کارت حاشیه دوزی تزئینی صورتی رنگ و بسیار پیچیده دارد.

عکس از آمی دینستل،

کارت ویزیت در ابتدا کارت ساده ای بود که رویش نام شخص نوشته می شد و بعدها به کار هنری کاملا رنگی متحول شد. هم کارت های ساده ی عصر پرنس ویلز و هم طرح های پرزرق و برق عصر ویکتوریا را می توان کاری با طراحی دقیق و دوست داشتنی محسوب کرد. در دنیای امروز کارت ویزیت همه ی این ویژگی ها را دارد اما با کارت ویزیت تجاری جایگزین شده است. با این حال، بدون توجه به طرح، صدها سال دوام آورده و بکار رفته است و راهی برای برقراری یا استحکام روابط بین مردم بوده است.

علیرغم تفاوت های ظاهری، مقصود اصلی همان است: کارت کاغذی با طراحی خوب و اندیشمندانه که برای برقراری یا استحکام رابطه بین مردم مبادله می شود. ما تا حد زیادی به سمت طیف زیبایی شناختی کارت ها کشیده می شویم، اما تاریخ کارت ویزیت در دوره ی ویکتوریا هنوز هم جالب و الهام بخش است. کارت ویزیت چه با هفده رنگ متنوغ باشد، با دست خوشنویسی شده باشد، حاشیه های فانتزی داشته باشد، یا فقط نام و شماره تلفن در وسط یک کارت سفید باشد، پیامی که منتقل می کند حاکی از احترام و قدردانی است. وقتی کارت ویزیت خوبی را به دوست نزدیک، همکار، یا آشنای جدیدی می دهیم نشان دهنده ی سخاوت، حسن نیت و عزت نفس ماست. ما این سنت کارت ویزیت را هنوز هم ادامه می دهیم و از آن خرسندیم.

تعداد لایک ها : 5


نظرات

اولین فردی باشید که برای این مطلب نظر میدهید.

ارسال نظر

جهت ارسال نظر لطفا ابتدا در سایت عضو شوید.

پست های های اخیر

طراحی لوگو
طراحی لوگو ...
۱۷ مرداد ۱۳۹۶

برچسب ها